Door Cees en Mijke Spruijt

Onze vakantieplanning 2002 stond al redelijk gevuld, maar de uitdaging om mee te doen aan de bouw van een medisch centrum in Honduras wilden we niet laten lopen.

Met twaalf Noordwijkers zouden wij het gaan klaren!

De voorbereiding kostte vele uurtjes, want er moesten centen bij elkaar vergaard worden, bouwles bijwonen en het volgen van spaanse les.

Soms kreeg ik het spaans benauwd, wanneer ik hoorde hoe het vier jaar geleden was gegaan. Maar ook de geruststelling dat alles inmiddels verbeterd was. Je kijkt er maanden tegen aan en dan is het zover. Koffers pakken en veertien uur in een vliegtuig zitten. Dan wordt je hartelijk ontvangen door de, voor ons nog onbekende, Wil van Stein. Het is een uur rijden naar het project en buiten de stad schrikken wij van de armoedige krotten, waar sommige mensen in moeten leven. Er staan allemaal kraampjes met fruit of andere etenswaren langs de weg. Op deze manier wil men ook wat geld verdienen.

Maar de omgeving is mooi, bergachtig en bosrijk.

Het onderkomen is goed en de slaapplaatsen worden ingenomen. We bekijken de bouwplek, die achter op het terrein ligt. Dan komen de woorden van de bouwles goed van pas. Ik weet tenminste waar ze het over hebben, maar ik ga me bezig houden met het huishouden. Leek mij veiliger! De eerste week heb ik hulp met eten koken van Patricia,

die als verpleegster in een dorpje helpt en mij verder wegwijs maakt.

Twee maal per week gaat Wil naar Tegus en brengt dan de boodschappen mee. Wanneer je mee gaat ben je gelijk de hele dag zoet!

Dan blijkt dat het huishouden door twee mensen gedaan toch nog uren in beslag neemt en dat is ook nog gezelliger. Tenslotte is iedereen op de bouwplek bezig. Er moest genoeg gedronken worden, dus liters koffie, thee en cola gingen er door. Eind van de eerste week hebben wij een oeroud bos bezocht, La Tigra. In de tweede week zijn wij drie dagen op stap geweest. Naar Copan, om de Maya Cultuur te zien. Zeer interessant en mooi. En ik hoefde niet te koken. Omdat wij op schema zaten mochten wij allemaal nog een vrije dag nemen!

Wij zijn met Wil naar Tegus gegaan om daar rond te kijken en een Hondureense maaltijd te gebruiken.

Enkelen van ons zijn met Wil naar een plattelands schooltje geweest om de meegebrachte pennen en schriften af te geven. Kinderen die een uur naar school moeten lopen, maar hier op deze school gelukkig iets warms te eten krijgen, omdat een vriendelijke Amerikaan dit sponsort.

Wij hadden met elkaar plezier en waren enthousiast over de vordering van het centrum. Het zou afkomen. Met de dakpannen erop. Helaas, door het vreselijke feit dat onze leider Ben van den Berg, op zijn vrije dag, tijdens een wandeling in de natuur, onwel werd en later in het ziekenhuis overleed, was de overdracht, het afscheid van Wil en de thuiskomst, niet zo als we gedacht hadden. Maar de droom van Wil en Ben was gerealiseerd.

Wij zijn nog steeds blij dat wij zijn gegaan en daardoor Wil met haar familieleden hebben leren kennen.