De bouw van het Centro Medico

Van 13 juli tot 4 augustus 2002.

Door: Judith van Kampen

Een goed en degelijk opgezet bouwproject. Een fantastische reis. Een prachtig land. Een arm land. Het idee om terug te gaan naar Honduras kwam van Joost en Maarten, die vrijwel direct Ben bij hun plannen betrokken. Wat dacht je ervan om de bouw te leiden van een medisch centrum op het project van Wil? Ben was van het begin af aan enthousiast. Hij ging ervoor “Wie doen er Mee?”

Uiteindelijk is er een groep van twaalf, totaal verschillende mensen, jong en oud, vertegenwoordigd. Rommelmarkt, collecte, sponsorgelden en nog veel meer waar velen geen weet van hebben. Twijfels bij thuisblijvers, maar ook bij deelnemers: zal het wel lukken? Zo’n ingewikkeld bouwproject, elf relatief onervaren mensen en een projectleider zonder veel praktijkervaring?

En ja, ook Bas en ik gingen mee. Moeilijke beslissing, waar we lang over hebben moeten nadenken. Ik wilde ontzettend graag terug (vier jaar geleden gingen wij ook mee met de eerste bouwreis). Terug naar Honduras, naar Wilsueño. Is er veel veranderd in vier jaar? Hoe zou ‘ons huisje’ er nu uitzien? En ik verlangde naar de mooie natuur. Maar ik twijfelde eraan of Ben zo’n groot project wel kon leiden. Hij had toch lang niet zoveel ervaring als Piet? Zou dat wel goed gaan? Ik durfde Ben op de man af te vragen: “Kun je dat wel?” En hij vertelde hoe hij het voor ogen had en kwam met voor mij overtuigende argumenten. Ja, Ben kon het en ik wilde daarom wel. En Bas wilde ook. Voor hem gaf juist de doorslag dat Ben meeging. Hij wilde zijn vader helpen met een moeilijk project.

Maar het ging goed. Het ging zelfs boven verwachting. Na enkele dagen wennen aan elkaar, aan het bouwen en aan de voorzichtige bescheiden, precieze en daardoor wat trage leider van de bouw, Ben, ging het steeds beter; het weer werkte mee, de materialen waren er, er hielpen Honderenen mee en daar was natuurlijk ons grote enthousiasme. We hadden er zin in!

We staken zelfs de meewerkende Hondurenen aan met ons enthousiasme. Iedereen werkte hard. En het ging ook zo goed! We gingen er met een gerust hart een paar daagjes tussenuit, want we wisten we liggen voor op schema! En daarna… Spanning, Komt het werkelijk af? We werkten naar een climax toe. Meer enthousiasme. Blije gezichten. Zingen tijdens de bouw. Goed blijven opletten. Veel water drinken. Zwaar werk. Vertrouwen. De nokbalk, de dakbalken, de panlatten, de eerste dakpannen… En woensdag voor vertrek wisten wij en wist Ben ook zeker: het komt af. Nog twee dagen en dan is het werkelijk af. We bereidden ons voor op een feest!

Maar dan die donderdag. Ben geeft de leiding over aan Bas en gaat uit wandelen samen met Joost en Maarten. Tijdens de, overigens prachtige, wandeling door de Hondureense natuur wordt Ben onwel en zakt in de armen van Maarten in elkaar. Hij drinkt nog een slok water, maar is dan in coma. Twaalf uren later overlijdt hij in een ziekenhuis in Tegucigalpa. Hij is nooit meer bijgekomen.

Het verdriet is onvoorstelbaar, in Honduras en Nederland. Terwijl Bas, Maarten en ik samen met Hector en Wil de formaliteiten in Tegucigalpa te lijf gaan, maken de overige groepsleden het medisch centrum af .Zaterdag metselen Bas en Maarten de symbolische eerste steen ter ere van Ben in het medisch centrum. Zo mooi. Zo prachtig. Zo onbegrijpelijk. Zo wrang. Zo verdrietig.

De terugkomst had zo feestelijk kunnen zijn. Wij hadden uitgelaten op Schiphol moeten aankomen. Dit was zo vreemd, dit kon toch eigenlijk niet? Bens dood overschaduwde en overschaduwt logischerwijs nog steeds onze reis naar Honduras. Dat kan ook niet anders. Ja het was ontzettend leuk. Wij hebben er heel veel plezier gehad. Tot aan die donderdag was het de reis van ons leven en de reis van Bens leven. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Dat dubbele gevoel is moeilijk voor ons. Het was mooi, maar nu overheerst wanhoop en verdriet. Aan Ben hebben wij een hele bijzonder, nabije, lieve man verloren.