Edwin en ik vertrokken afgelopen mei voor 1 jaar naar Honduras. Met als doel om Wil van Stein te helpen op haar ouderenproject en Honduras met al haar gebruiken, mensen, mooie natuur en tropische klimaat beter te leren kennen. Honduras was voor ons niet onbekend omdat Edwin 10 jaar geleden al eens 9 maanden in Honduras gewerkt heeft en wij sindsdien het land een paar keer bezocht hebben. Honduras heeft een speciaal plekje in ons hart ingenomen. Het land kampt met grote problemen en met name het deel waar het project gevestigd is, het zuiden van Honduras, heeft met veel armoede te kampen. Een geschikte plek dus om een sociaal project voor de opvang van ouderen op te zetten.

Naar onze mening is het project van Wil uniek in Honduras. Het getuigt van veel wilskracht dat het project met een dusdanige Nederlandse precisie is opgezet. Inmiddels staan er 13 woningen, een medisch centrum, winkeltje, tegelfabriek, een bodega voor de verkoop van kleding en tunnelkassen voor groentenkweek.

Wij hebben er nu 6 maanden opzitten. In die 6 maanden hebben we mogen

meemaken dat een groot deel van de hoofdweg is gebouwd, het hek rondom het project is voltooid, er visvijvers zijn gegraven en in gebruik zijn genomen, de kassen en een stuk landbouwgrond zijn volgeplant en er op dit moment nieuwe varkenshokken worden gebouwd.

Wij zijn vooral mede verantwoordelijk geweest voor de land- en veeteelt. Het idee voor het aanleggen van visvijvers had Wil al een tijdje liggen en uiteindelijk hebben wij het plan voor Wil uitgewerkt. Op dit moment hebben we drie vijvers met ruim 7500 Tilapia vissen. Als alles naar verwachting verloopt kunnen de vissen voor de Pasen volgend jaar geoogst worden. Goeie timing want in heel Honduras is het Paasfeest hét moment om je te buiten te gaan aan het eten van vis. Naast de vijvers worden nieuwe varkenshokken gebouwd. Deze worden het onderkomen voor alle zeugen, welke de benodigde mest moeten gaan produceren voor visvoeding. De oude hokken worden gebruikt als “baarkliniek”en behuizing voor de vet te mesten mannetjesbiggen, welke weer verkocht worden. We hebben inmiddels ook een nieuwe beer aangeschaft ter voorkoming van inteelt.

Het afgelopen half jaar is er een geweest van veel leermomenten voor Ed en mij. We vertrokken naar Honduras met de wens en de veronderstelling dat we samen zouden gaan werken met de werknemers op het project. Na een maand bleek echter al dat, wilden we iets van de grond krijgen, we maar beter het voortouw hierin konden nemen. Werken met Hondurenen vergde van ons een ommezwaai in onze gedachtengang en een groot stuk acceptatievermogen om te begrijpen dat de sociale gedachte waarmee wij aan dit avontuur begonnen niet overeenkomt met het merendeel van onze Hondurese collega’s. We zijn echter trots op wat we met de hulp van de mensen om ons heen hebben bereikt. Tot nu toe lijkt het vissenproject een succes en ziet het ernaar uit dat het “fokken” van varkens positief zal gaan uitpakken.

Helaas is de tomatenoogst in de tunnelkas en daarbuiten mislukt. Tijdens onze afwezigheid (korte vakantie) zijn de planten onvoldoende nagelopen en zitten nu vol met ziektes. Het bevestigt waar Edwin en ik met Wil over gesproken hebben: het project heeft dringend behoefte aan meer goed, gemotiveerd personeel.

Wil kan in haar eentje onmogelijk alles nalopen. Ze heeft capabele mensen nodig om haar te helpen en daar is op dit moment geen budget voor. Edwin en ik maken ons zorgen over de toekomst van het project. Met de actuele bezetting personeel is het al niet te doen om de huidige bewoners goed in hun behoeften te voorzien en de bestaande onderhoudswerkzaamheden te continuëren. Om een project zoals deze zelfstandig te laten functioneren ben je sterk afhankelijk van de kwaliteit van de mensen die het werk moeten uitvoeren. Zonder extra financiële en vooral praktische steun vanuit Nederland om het personeelsprobleem aan te pakken zal Wil het zwaar krijgen en ligt de zelfstandigheid van het project nog ver in de toekomst.

Edwin en ik ervaren het als erg bijzonder dat veel mensen in Nederland op verschillende manieren laten blijken begaan te zijn met het project.

“Wil Sueño” zou niet zijn wat het nu is zonder de hulp van vrijwilligers, donateurs en sponsors in Nederland.

Het meewerken op het project heeft ons veel gebracht. Het is speciaal om een relatie op te bouwen met de mensen die hier wonen en werken en bij te mogen dragen aan de opbouw van een belangrijke plek in een land waar de hulp zo hard nodig is. Wil heeft uitzonderlijk veel bereikt. Het geeft Edwin en mij een voldaan gevoel om voor 1 jaar deze bijzondere dame te kunnen helpen.