Verslag van Joke en Luud Haenraets.
Op 19 februari vertrokken wij richting Honduras met een overstap in New Yark en een overnachting in Houston kwamen wij op Zondag 20 februari aan in Tegucigalpa waar Wil ons stond op te wachten.
Wij zouden 6 weken blijven. Luud zou in de komende tijd een nauwkeurige meting doen van het land en ik zou Wil helpen waar dit nodig was. Piet en Aad zouden een paar dagen later komen. Johan en Femke waren er al.
Het was een fijn weerzien met de overige familieleden en het zo zachtjes aan vertrouwde omgeving van het project. Al was er na onze laatste reis wel weer heel wat bij gekomen en verbeterd. Het weer was vrij warm, maar daar wen je wel aan.
Tijdens ons verblijf kwam de container aan en als dan die deuren opengaan, weet je niet wat je ziet en vraag je je af waar moeten wij dit allemaal laten. Er was hulp genoeg en vele handen maken licht werk. Op het moment dat de jongens de container aan het uitladen waren, waren Wil en ik boodschappen aan het doen. Alles verdween in de timmermanswerkplaats. Vele rolstoelen en rollators, kleding enz. De dagen hierna werden vele spullen weggebracht en weggeven. Johan keek alle rolstoelen na en repareerde deze met de onderdelen die er los bij waren gegeven. Ook als er iets niet bij was dat paste, maakte Johan wel iets waardoor de rolstoel weer gebruikt kon worden. Een hele klus was dat. Hij is daar dan ook een hele tijd mee bezig geweest. Buiten het opmeten, waarbij Luud hulp kreeg van Johan, gingen zij ook samen rolstoelen, bedden e.d. wegbrengen. Ook werden er rolstoelen opgehaald. Wil had nog een lijstje met namen van mensen die ook graag een rolstoel wilde hebben. Maar hoe bereik je die ??. Met de tam-tam. Dat gaat zo! Enkele kilometers terug op een kruising van de hoofdweg naar Morocelli staat een soort eetcafe, waar veel vrachtwagen chauffeurs stoppen en iets eten of drinken als zij van Danli of de grens naar Tegucigalpa of nog verder moeten even stoppen. De eigenaaresse hiervan kent Wil goed. Dus Wil met haar verhaal over de rolstoel daarheen en het vertelt. Ze kon zich nog herinneren dat de vader van het meisje (voor haar was die rolstoel bedoelt) vrachtwagenchauffeur was. Een week later kwam inderdaad die mijnheer langs met zijn zoon om te kijken of het iets voor zijn dochter was. Toen hoorde wij dat het meisje op de universiteit in Danli zat en door haar broers iedere dag naar de universiteit werd gebracht en naar binnen werd gedragen, omdat zij van onderen verlamd is. Zij vonden de electrische stoel wel erg mooi en dan kon ze zichzelf helemaal helpen. Het opladen van de wagen was geen probleem want in Danli hebben zij electriciteit en wat ook heel fijn was dat haar broer electricien was. Afgesproken dat zij een week later de rolstoel zouden komen ophalen. Na een week kwamen zij met het meisje en die reed erin alsof ze nooit anders gedaan had. En het mooiste was dat ze die dag jarig was. Het was het mooiste cadeau dat ze zich maar had kunnen wensen. Zo ook het vrouwtje in Morocelli, die al 12 jaar in haar keukentje zat op een stoel, door verlamming, en al die tijd niet meer naar buiten was geweest. Nadat de jongens die rolstoel bij haar hadden gebracht kon ze met een aanpassing bij de dorpel zelf met haar rolstoel naar buiten. Dat zijn bijzondere momenten om even bij stil te blijven staan.
Tijdens dit verblijf hebben Luud en ik zoveel verschillende dingen gedaan, die wij van ons leven nog nooit hadden gedaan. B.v. Tamarinde geplukt waarvoor je af en toe erg hoog in de boom moest klimmen, op het laatst maar Piet en Johan erbij gehaald omdat het voor mij en Wil te hoog was. Met Johan en Piet bruine bonen geplukt en gedorst, en daarna met z’n allen op de Ploegplaza de aarde en vuil ertussen uit zitten halen. Ook hebben wij op de Ploegplaza met z’n allen de tamarinde zitten pellen. De tamarinde heeft de vorm van een tuinboon, maar plakt als een dadel. Hiervan wordt limonade gemaakt.
De tamarinde wordt gekookt, waarbij een heleboel suiker wordt gedaan en het wordt wat ingedikt. Als het zover is dan wordt er gewacht tot het is afgekoeld en wordt het gezeefd. Na het zeven heb je de limonade. Dan wordt de limonade in een plastic zakje gedaan en ingevroren en zo verkocht als waterijsjes.
De Hondurenen zijn er dol op. Als Luud met Johan bezig was om het land op te meten, dan ging ik met Wil boodschappen doen in de omgeving of wij gingen naar Tegucigalpa.
Ook heb ik meegeholpen in de bakkerij met brood snijden en in zakken doen, koekjes ingepakt en daarna met Wil wegbrengen bij haar klanten. ’s-Avonds na het eten dronken we koffie op de Ploegplaza en dan was zo heerlijk rustig en ontspannen het was een schitterend gezicht om in de verte achter de bergen de maan op te zien komen, vooral toen het volle maan was en dan die prachtige sterrenhemel, waarbij de sterrenbeelden zo goed te zien waren. Af en toe was het wel schrikken als wij daar zo rustig zaten te kijken of te praten dan stond er ineens een paar ezels vlakbij te balken of je zat ineens oog in oog met een koe. Maar dat had ook wel weer z’n bekoring. Al was het niet leuk als je pas nieuwe struikjes of bomen had geplant want die kon je wel gedag zeggen. Daarom is Wil ook heel snel verder gegaan met het laten afzetten van het terrein. Het ongeluk met Piet was even een behoorlijke dip in onze vacantie, maar gelukkig konden wij hem veertien dagen later, nog wel behoorlijk gekneusd, gedag zeggen, toen hij en Aad richting Nederland gingen voor een verder herstel. Al met al was onze missie geslaagd het land was opgemeten de activiteiten die ik met Wil zou doen waren gedaan Zes weken is zo voorbij. Dus op 1 april (geen mop) gingen wij weer voldaan richting Nederland, waar Luud zijn opmetingen verder ging uitwerken. Het resultaat hiervan ziet u op bijgaande tekening.