Maart en April 2003.

Na een tamelijk goed verlopen reis met een heerlijk weertje van 22 graden in Houston was het wel wat warm toen wij in Tegucigalpa landen. Het was toen al 32 graden of dat er een warme deken over je heen viel. Na een heel hartelijk welkom van Wil en Mauricia (je voelt je dan weer lekker thuis) gingen wij richting het project.

Het was weer een verassing, toen wij op het project aankwamen. Wat een gebouwen stonden daar ineens. De bodega, de 8 nieuwe huisjes, het restaurantje, het medisch centrum en het wachterhuisje. Het gaat echt op een dorp lijken.

De eerste dagen hebben wij niet veel gedaan want het werd nog wat warmer en daar moesten wij toch wel erg aan wennen. Wij werden er in ieder geval niet erg actief van. Het was dan ook wel een behoorlijk verschil van rond het vriespunt ineens naar 32 graden en nog meer.

Piet, Luud en een paar Hondurese jongens zijn aan de grote boogkas begonnen. Een kas van 20 meter lang, 6,5 meter breed en 3 meter hoog. Daar worden tomaten, komkommers, paprika’s enz. in gekweekt.

Het medisch centrum waren ze aan het afwerken. Luud zat ze een beetje achter hun vodden want het gaat allemaal nogal traagjes. In die tussen tijd hebben Wil en ik allerlei sanitair, aanrechtjes en tegeltjes gekocht hiervoor. De medische goederen die wij daarvoor hebben staan nog allemaal in de bodega, zodra het centrum klaar is verslepen wij deze spullen allemaal naar plaats van bestemming. Wij hebben ons in deze periode ook erg veel bezig gehouden met cijfertjes en begrotingen. Als de cijfertjes gingen vervelen waren de tamarindes er nog die gepeld moesten worden om er limonade van te maken.

Luud heeft alles nog eens opgemeten, tekeningen aangepast en een tekening voor een kippenhok gemaakt.

Op een ochtend zijn wij allemaal vrij vroeg opgestaan om het zeil over de boogkas te trekken. Iedereen was daar bij aanwezig die op dat moment op het terrein was. Dit moest gebeuren als er geen wind stond. En dat is meestal ‘s ochtends vroeg het geval.

Ook zijn wij begonnen, met het inrichten van de huisjes. Een huisje hebben wij helemaal ingericht. En dat was heel leuk werk.

Piet heeft de boogkas geheel klaar gemaakt met sproeipijpen, ophangdraden, deuren etc. voor gebruik gereed.

Het is in Honduras ‘s avonds om kwart over zessen al donker en meestal gingen wij dan pas eten. Na het eten heerlijk op het terras zitten met een bakje koffie en naar de sterrenhemel kijken. Wat is die daar mooi. Zo helder en hoe langer je omhoog keek zag je er steeds meer.

Op het terrein zijn de afgelopen jaren nogal wat bomen en struiken geplant en dat kun je merken door de vogels die er allemaal zijn. Vlak bij het terras staan een paar struiken met prachtige bloemen, daar vlogen de kolibries af en aan, ook het zebravinkje en een kleine maat duif zaten te kwetteren.

Fantastisch gehoor. Wij hebben ettelijke malen geprobeerd ze te filmen, maar steeds als ik met de camera klaar stond dan kwamen ze niet. Jammer maar het was niet anders.

Op het bouwland, zag je de watermeloenen groeien. Ook de papaja's deden het erg goed. Af en toe kregen wij van papa Duarte een papaja en daar maakte ik dan een heerlijke koele frisse gezonde drank van. Heel eenvoudig: men neme een papaja, snijdt hem in stukjes, doe het in de mixer met wat melk er bij en klaar is kees.

Er kwam in de periode dat wij er waren veel van het land, zoals bananen, de genoemde papaja's hele grote watermeloenen, uien enz. Ook de kippen waren erg productief en dat was mooi meegenomen ‘s ochtend een lekker vers eitje.

In het restaurantje wat op de Zaterdag en de Zondag open is gingen wij iedere Zondag eten. Echt op z’n hondureens en erg lekker.

Wij zijn er 8 weken geweest, met een uitstapje naar Guatamala, en de tijd vloog om. Wij gaan er zeker weer naar toe.