Verslag van Jeanine Vermeulen.
Dit is een uittreksel van haar verslag: drie maanden Honduras,
Opgetekend door Joke Haenraets.
Op Zaterdag 16 september om 11.30 uur land ik op het vliegveld van Tegucigalpa, Mauricia en Wilhelm staan mij op te wachten. Hector (huisvriend, student Ing. En helper op het project) rijdt met de auto van Wil ons naar huis in Tegucigalpa.
Vanuit een van de hoofdwegen rijden wij de wijk in die tegen een berg aan ligt. De weg is van grond die door regen diepe sleuven heeft gekregen en rare kuilen. Zigzaggend en hier en daar vrij steil passeren wij veel zelf getimmerde en gemetselde ‘huisjes’ wat vaak echt heel weinig voorstelt. Ze staan over het algemeen scheef en rommelig. Wat opvalt is, dat in tegenstelling van de woningen, er veel netjes en schoon geklede mensen rondlopen, in westerse moderne kleding.
Wil heeft een ander reisschema en zou pas om 21.30 aankomen. Tot ieders verbazing staat zij plotseling om 18.00 uur voor de deur. Zij had haar ticket kunnen veranderen. De vreugde is groot in huize Duarte als zij na zeven weken weer binnen komt. En dat is duidelijk wederzijds. Vandaag blijven wij nog in Tegucigalpa maar morgen gaan wij naar het project. De volgende ochtend zetten wij de koffers en tassen in de auto om de laatste 60 km. af te leggen naar het project Het is een prachtige autorit door het bergachtige landschap, na bijna een uur zijn wij bij het project. Het komt me bekend voor, maar het ziet er naar mijn idee mooier en groter uit dan vorig jaar. Vandaag gaan we eens rustig alles op het project bekijken.
Met het kantoor/woonhuis zijn ze aardig opgeschoten. Het dak staat erop en binnen zijn ze begonnen met stukadoren. Ik maak kennis met het tweede ouderen echtpaar, Dona Christine en Don Roubeen. Het zijn kleine ijverige mensen, die dit voorjaar als tweede bewoners op het project zijn komen wonen.
De timmermanswerkplaats is klaar maar nog niet in gebruik de bakkerij wordt gerund door twee vrouwen en het ruikt heerlijk naar versgebakken koekjes. Het winkeltje waar Dona Magda in staat gaat steeds beter lopen, de sortering van de produkten worden steeds iets meer uitgebreid.
Er is een nieuw stenen varkenshok met drie volwassen varkens en acht biggen. Ik heb mijn ‘oude kamer’ weer terug van vorig jaar, alleen slaap ik er nu alleen. Ik maak deze wat gezelliger en daar hou ik mij deze ochtend mee bezig (de vijfde dag dat ik hier ben) Uit de garage haal ik een bureaustoel en wat andere stoelen voor bij de tafel. Mijn Laptop zet ik er op, boeken op het kastje. Foto’s die ik meegnomen een plaatsje gegeven. Een grote tak van een boom buiten in de kale hoek gezet. Zo hier kan ik wel wonen de komende tijd, mijn eigen plekje in het verre Honduras.
Morgen ga ik me met de inhoud van de kasten bemoeien. Moeten nodig gereorganiseerd worden. Ik maak dozen met keuken en linnenuitzet, alsmede serviesgoed voor de vier volgende huisjes. Ook maak ik een lijst met alle benodigdheden voor de huisjes maak zowel in het Spaans als in het Nederlands.
Ik probeer zoveel mogelijk tussendoor mijn Spaans te leren, maar er is altijd wel wat anders te doen. Koekjes wegbrengen, vrachten cement ophalen anders kan de bouw niet doorgaan
Vandaag 29 september gaan wij met een hele groep naar het dorpje Las Delicias dat haar 100 jarig bestaan viert. Alle burgemeesters van de afgelopen jaren zijn uitgenodigd. En Pa Duarte is de oudste ex burgemeester van dit dorp. Een hele bijzondere dag dus voor Pa Duarte.
Het dorp ligt in de bergen, wij rijden richting Danli en slaan na 16 km. links af. Het is een prachtige rit van nog 15 km. door het landschap met een kronkelende weg die steeds smaller wordt, maar je kunt elkaar wel passeren. Na enige tijd komen wij bij Las Delicitas, bij het ‘huis’ waar de familie Duarte vroeger heeft gewoond. De hele buurt loopt uit en er wordt gekust en omarmd, wat mooi om zoveel saamhorigheid te zien. Om elf uur komen wij aan bij het feest, maar het begint pas echt als wij er zijn. Iedereen ziet er erg netjes uit. Er is een lange optocht met muziek en ‘majorettes’, de jongens hebben trommels gekregen van de SOPH. Er is een erepodium voor alle burgemeesters waar toespraken worden gehouden. Het is allemaal heel feestelijk en rommelig, iedereen geniet. In Nederland zouden wij het veel beter organiseren, maar sfeer is niet te organiseren dat maakt het zo bijzonder hier. Om 14.00 uur vertrekken wij weer. Er komt een donkere lucht opzetten waar onderweg een behoorlijke bui uit valt, maar het gaat allemaal goed. Wil heeft deze gelegenheid gebruikt om contacten te leggen met de gouverneur en met een filmploeg, die een keer op het project komt filmen.
Vandaag l oktober heb ik samen met Hector een plek uitgezet waar het gebouw winkel/opslagruimte zou kunnen komen. In overleg met Wil wordt het ergens anders. De nieuwe locatie die we uitzetten is een stuk beter. Er gaat een fax naar Nederland en vragen daar of zij mee willen denken en een bouwtekening willen maken.
Tussen al deze bedrijvigheid door rijden we weer een paar keer naar Tegucigalpa, maken het huis schoon, gepoetst, geschrobd en gedweild. Echt ‘ouderwets’ en dat was een tijd geleden dat ik dat op deze manier had gedaan. Vanaf vrijdag zitten we hier al zonder water (5e dag)
Het is ‘heel normaal’ als er per dag maar enkele uren tot max. 10 uur water is. De wasmachine kan dan niet draaien en wij kunnen dan niet douchen. Ik wordt inmiddels al aardig handig met improviseren, een emmer water uit de pila en een hoosbakje. Een pila is een betonnen bak van 2.00 x 80 x 80 waar het water in kan worden opgeslagen en staat buiten achter het huis op de Ploegplaza. Aan de zijkanten boven op de bak zijn betonnen schrobbakken met ribbeltjes om je wasgoed te boenen, met afvoer, zo blijft het water schoon.
Bijna iedereen hier in het land heeft een pila.
Vandaag 4 oktober gaan Wil en ik weer naar Tegucigalpa om het een en andere te doen. Op de terugweg gaan we lans het kantoor van de scouting om lege kratten op te halen. De scouts verkopen koekjes uit de bakkerij. De winst is voor de scouts.
Wil heeft een extra bestelling van 500 zakjes koek voor de scouting gekregen. In ieder zakje zitten 8 koeken reken maar uit. Er moet worden overgewerkt en iedereen springt bij en ik ga ook helpen. Alle deeg moet met de hand worden uitgerold en met een vormpje worden uitgestoken, daarna wordt het op bakplaten gelegd. Echter vele handen maken licht werk.
De andere ochtend vroeg was het wee een drukte van belang in de koekjes bakkerij. De tweede helft van de bestelling moest nog worden gebakken alles moest worden ingepakt. Er was genoeg hulp dus ik ben de dag rustig begonnen. Later heb ik foto’s gemaakt en heb geholpen met inpakken. Het was een vol geladen auto. Ik ben mee gegaan om de bestelling weg te brengen. Vandaag 10 oktober ‘s-ochtends heb ik het rustig aangedaan, in de middag ben ik de auto gaan wassen, die zat echt helemaal onder de blubber. Hiervoor gebruik ik het water uit de pomp. Met een lange slang kan het water op vele plaatsen komen. Wij hebben nog steeds geen water uit de kraan. Tegen de avond komen er nu steeds heel wat mensen met fietsen, karren, te paard of met de auto om tanks en jerrycans water halen. Ze moeten er wel wat voor over hebben, maar het water is hier veel schoner dan het kraanwater. Dat ziet soms helemaal rood/bruin van de grond die er in zit.
Vandaag is Jeffry op het project gekomen, hij wil tot dit weekend blijven om klussen te doen. Hij is begonnen met het leegruimen van de garage en geft deze spullen een goede plek in de timmermanswerkplaats. Jeffry is een Nederlandse jongen uit Warmond die vorig jaar getrouwd is met Maria, de zus van Hector.
Vandaag is het 12 oktober en het is niet te geloven dat ik al bijna een maand in Honduras bend, de tijd gaat echt snel! Mijn visum moet verlengd worden, want dat is maar een maand geldig. En hiervoor moeten wij naar Tegucigalpa.
De garage is zogoed als leeg en opgeruimd, daar hou ik me ook mee bezig De kledingzakken van achter de ‘bar’ kunnen nu via een binnen deur naar de ‘garage’ De winterkleding moet er worden uitgehaald, want binnen kort gaat de burgemeester van Moracelli (een van de weinige vrouwelijke burgemeesters in Honduras) naar de mensen in de bergen. Daar wordt het de komende maanden kouder dan bij ons.en dan neemt ze pakketjes warme kleding en dekens mee. Jef heeft gisteren het meeste met de auto al vervoerd naar de timmermanswerkplaats en sorteert zich ondertussen een ongeluk om alle spijkers, heel veel doosjes met allemaal verschillende schroeven en gereedschap weer goed op te bergen.
Ik heb al heel wat gehoord en gezien an het leen in Honduras, al is het natuurlijk nog maar een tipje van de sluier. De contacten met de mensen op het project zijn tot nog toe erg beperkt, het probleem is steeds de taal. Het enige echt goede contact dat ik heb gekregen is met Hector en dat is ook erg leuk, maar hij spreekt Engels en dat maakt het een stuk makkelijker. En met Wil spreek ik uiteindelijk eigenlijk toch alleen Nederlands.
De bouw gaat gestaag door en dat is het meest zichtbare op het project.
Verder is er mais en meloenen geoogst. Niet veel. Er zijn op het moment erg veel komkommers. Don Roubeen heeft ze van de week op de markt in Tegucigalpa verkocht. Hoewel ik in Boskoop graag in de tuin werkt is het hier een heel ander verhaal. Maar er zijn nog genoeg andere dingen te doen.
Misschien hebben jullie een heel ander idee over dat wat ik allemaal zou gaan doen in Honduras. Maar mijn voornaamste doel was om Wil te helpen met hand en spandiensten en een daardoor betere kijk te krijgen op het werk en wat er allemaal te doen is.
De zondag in Honduras lijkt ook meer op alle andere dagen. Mensen werken als dat nodig is of als het uitkomt. Naar de kerk gaan op zondag heeft hier geen vast patroon. Er zijn wel vaste tijden ook in de week, waarop er Eucharistie vieringen zijn.
Naast de overwegend katholieke kerk ontstaan er ook steeds meer Evangelische kerken. Vanavond is er een stukje verderop, richting Danli, bij mensen thuis een dan/gebedsdienst. Mauricia kent deze mensen en wilde er heen, ze vroeg of ik ook mee ging. Het was heel bijzonder. Er waren zeker veertig mensen die lang niet allemaal in het kleine kamertje konden en dus gewoon buiten bleven staan. Er waren een paar vrouwen die in het gebed voorgingen en zongen. Er was muziek en er heerste een intense devote sfeer. Het is goed om te ervaren dat mensen, dit gewoon zelf organiseren als zij daar behoefte aan hebben.
Mijn haar groeit met dit warme weer nog sneller dan anders, dus het is naar mijn iedee hard nodig om geknipt te worden. Met Maria en Jeffry afgesproken om met hen mee te gaan. Het was een salon in een modern winkelcentrum die niet onder deed voor een goede Nederlandse kapperszaak. Ik wilde mijn haar lekker kort hebben met een kleurtje. Het verliep allemaal heel professioneel en naar mijn zin. Alleen het kleurtje dat ik uitgezocht had viel iets roder uit, maar het staat prima!
Het is woensdag 18 oktober en er is een filmploeg van drie man over de vloer, dat heb je niet iedere dag, maar vandaag wel. Ze hebben een video opname gemaakt van het project, Wil is geintervieuwd, en ook de andere mensen die er wonen en werken. Het wordt binnen kort uitgezonden op een lokale zender. Wil krijgt een video band van de opname.
Vandaag 19 oktober zijn we al om vijf uur uit de veren want we gaan er een weekje tussenuit naar Guatemala. Hector brengt ons weg. Wij reizen in een luxe bus met airco en onderweg krijgen wij de nodige hapjes en drankjes. De tocht verloopt zoals gepland. Aangekomen bij de grens naar El Salvador, moet iedereen de bus uit om zijn eigen paspoort en papieren te regelen. Wat een gigantische chaotische toestand. Ik heb mijn ogen uit gekeken. Overla mensen en nog eens mensen. Terwijl de een probeert over de grens te komen zijn er weer anderen die daar een handeltje van maken. Mannen met dikke bossen geld vragen aan iedereeen of ze willen wisselen. Verkoop van etenswaar, en goederen in standjes en in handen van lopende verkopers, bedelaars en schoenpetsers. Het is net een film. Het kantoor van de douane is heel "primitief", mensen achter grote typemachines schrijven documenten uit. Bij elk paspoort moet een visum worden afgegeven, daarvoor moet een formulier worden ingevuld. Dan worden er overal stempels neergezet en dan mag je de grens over. Op de grens tussen Honduras en El Salvador loopt een rivier, een brug verbind beide landen. Er kunnen zowel van de ene kant als van de andere net twee rijen vrachtauto’s elkaar passeren. Het is erg warm en terwijl wij over de brug lopen kijken wij op het laagstaande water in de rivier waar mensen zich aan het wassen zijn. Aan de overkant van de brug is het speigelbeeld van wat ik zojuist schetste.
In El Salvador heb ik het idee dat het allemaal wat beter geregeld is dan in Honduras. Meer structuur en betere wegen. Als we de grens naar Guatemala overgaan is het bijna avond. De paspoorten worden hier opgehaald en de medewerkster van de bus zorgt dat het allemaal in orde komt. Wij moeten nog bijna drie uur rijden voor wij in Guatemala stad zijn. Wil regelt een taxi die ons naar hotel Continental brengt. Daar aangekomen gaan wij eerst nog wat eten want wij zijn erg flauw. Wij lopen een stukje door de stad waar daklozen met kartonnen dozen, een plekje aan het opzoeken zijn om te overnachten. Prostituees staan er op een klant te wachten.
De volgende dag is het de gedenkdag van de revolutie. De mensen hebben vrij. Wij komen op een plein waar van alles te doen is. Er is muziek, veel eetkarretjes en standjes. Voor het eerst zie ik hier de ‘klederdracht’ van Guatemala. Heel veel kleurtjes en prachtige geborduurde ‘bloesjes’. Erg veel mensen lopen daar in, het hoort bij het land. Ondertussen komt er een demonstratie van studenten langs. Overal staat politie, maar alles verloopt vredig. Wij maken nog een lange wandeling door de zo hier en daar super moderne stad, met grote hotels, banken en kantoor gebouwen. Maar even verder op in de zijstraten ziet het er weer erg povertjes uit.
De volgende ochtend vertrekken wij om 09.00 uur met een taxi die ons naar de bus brengt en wij gaan richting Panajachel aan het meer Lago de Atitlan. Dit meer is ontstaan in de krater van een vulkaan die ooit heeft plaatsgevonden. Het meer is erg diep en als wij aan komen rijden zie je het prachtig in de diepte liggen. Wij gaan door smalle straatjes, waar de bus soms vele keren moet steken om de bocht te maken en daarbij geholpen wordt door een luid schreeuwende bijrijder. Soms bijna stijl naar beneden duiken wij de diepte in naar onze bestemming. Panajachel is een echte toeristenplaats. Veel hotels, winkels en voornamelijk verkoopsters in de straten met hun kraampjes met handwerken en geweven kleden. Het is leuk om er te wandelen. Wil boekt een hotel waar zij al vaker is geweest. Naar mijn idee een beetje lux. De kamers liggen als een soort appartementjes gelijkvloers rond een prachtige tuin met zwembad. Ik realiseer me dat ik nog nooit een vakantie zo lux heb doorgebracht. Als verwoed kampeerder heb ik al in veel hoeken en gaten gestaan maar dit nee... Dat dit ook een onderdeel van mijn Honduras reis zou zijn, dat had ik natuurlijk nooit gedacht.
De volgende dag vertrekken wij met de lokale lijndienst naar Chichicastenango . De bus loopt helemaal vol as wij instappen. Weerskanten in de bus zitten drie mensen op een bankje, tussenin is een pad waar mensen staan. Ik kan precies mijn benen tussen twee mensen wringen en met mijn hand een rand vasthouden zonder om te vallen. Bij de eerst volgende halte komen er zeker nog 10 mensen bij en later nog meer. Alle goederen en manden met handel gaan boven op de bus. De kinderen die in de doeken geknoopt zitten worden naar voren gehaald en sommigen krijgen de borst. Je hoort ze niet. En terwijl ik er niet aan moet denken dat er nu iets mis zou gaan, geniet ik van deze mensen en de manier waarop ze het hier allemaal regelen.
Na een mooie tocht van twee uur komen wij op de plaats van bestemming aan. Er is een gigantische grote markt waar mensen uit de omgeving hun handelswaar verkopen. In het midden van de markt staat de beroemde kerk van Chichicastenango. Op de hoge trappen voor het gebouw worden bloemen verkocht, en kaarsen gebrand. Wij gaan de kerk in, in het middenpad liggen grote vierkanten stenen op de grond. Daarbij knielen mensen en branden zij kaarsen, strooien bloemblaadjes en sprenkelen water. De Indio’s hebben eigen rituelen tijdens de gebeden die ze uitspreken waarbij ze ook bidden tot Maria. De kerk is helemaal zwart geblakend van al het roet. Ik ga zitten, eerst een beetje als toerist, stil kijkend naar de ‘offergebeden’. Langzaam aan ga ik me meer thuis voelen... Het voelt als of wij hier op een Heilige plek zijn. Ik stel me ‘open’ en ervaar hier een verbinding tussen hemel en aarde en met alle mensen die mij lief zijn. Het is heel bijzonder.
Vandaag gaan wij een boottocht maken naar de overkant van het meer. Het is een uur varen, wij blijven er twee uur. Het dorp is daar ook ingesteld op toeristen, veel verkoop van handwerken en andere goederen, allemaal zelf gemaakt. Ik word een beetje moet van de opdringerigheid als je maar even ijkt. In het centrum worden avocado’s vanuit de bergen verpakt in manden en verhandeld. Het is mooi om te zien hoe ze die manden vullen. Aan de rand van het meer liggen veel vissersbootjes. Het stelt niet veel voor, zelf gemaakt van hout, maar kennelijk functioneren ze wel Ik zie er verschillende op het water. Ze vissen met een touwtje, maar ik kan niet goed zien hoe ze dat doen.
Het is vandaag 24 oktober en wij vertrekken met de lokale lijndienst naar de volgende bestemming, Antigua. Het is een tocht van ongeveer drie uur door de bergen. Prachtig uitzicht en onderweg zie ik weer veel werkende mensen. Vooral veel land en tuinbouw, ontgonnen veldjes die er erg verzorgt uitzien. Veel mannen en vrouwen zijn er aan het werk. Mensen dragen in dit land heel veel op hun hoofd, grote manden of pakken die met kleurrijke doeken omwikkeld zijn. Ook zie ik veel mannen die met grote takken bossen op hun rug sjouwen. Het is allemaal keurig op maat gezaagd en goed gebundeld.
Antigua is een oude studenten stad, er wordt veel gerenoveerd en opgeknapt van de oude gebouwen die er al vanaf 1600 staan. Op de markt en langs de straat wordt weer veel handel gedreven met de producten die in dit land gemaakt worden. In het midden is een groot park met een fontein en heel veel bankjes. Wij gaan ergens door een poortje een heerlijke cappucino drinken in een patio waar veel studenten uit verschillende culturen samen komen. In dit stadje heerst een internationale sfeer, die heel gemoedelijk is. Er komen van over de hele wereld hier mensen heen om Spaans te leren.
De volgende ochtend vetrekken wij om vijf uur vanuit ons hotel ‘Lucia’ met een taxi naar de bus die ons terugbrengt naar Guatemala stad. Vandaar vertrekken wij naar Honduras. Het verblijf in El Salvador gaat niet door dus het wordt een lange zit. Als wij uiteindelijk om 20.30 uur terugzijn in Tegucigalpa ben ik helemaal murf.
Teruggekomen in Tegucigalpa en vandaar op het project heb ik een echte dip. Ik vorder niet met mijn Spaans en ik mis iedereen. Op dat moment wil ik wel terug naar Nederland, maar tegen de avond zie ik het allemaal wel weer zitten. Alle aktiviteiten gaan weer gewoon door.
Hector is bezig om de sproei installatie weer in orde te maken, de bouw gaat verder en de plannen om de verkoopruimte annex opslagplaats te bepalen is ook gebeurd.
Met Zinnia ontstaat een steeds beter contact, omdat zij al een paar jaar Nederlands leert in haar vrije tijd. Ze kent al heel wat Nederlandse woorden, alleen de zinsopbouw en uitspraak is voor haar nog erg moeilijk. Lezen kan zij het al goed. Wij zijn bij haar op school wezen kijken. Wat een drukte met zo’n groep. Ze heeft de verantwoording voor maar liefst 40 kinderen van groep 3. Bij haar leren ze lezen en schrijven. Een hele verantwoording.
De meeste kinderen hebben geen goede thuis situatie. Te jonge moeders, die de verantwoording niet aan kunnen. Of kinderen worden thuis verwaarloosd en komen b.v. zonder eten op school. Er zijn te veel kinderen voor de schoolgebouwen die er zijn in Honduras. Dit lossen ze op door in twee groepen op een dag in een lokaal te plaatsen. De eerste groep krijgt s’ morgens les van 7.30 tot 12.30 en de andere groep ’s middags van 13 tot 18.00 uur. Zinnia geeft les aan een middag groep. Vanaf half november tot begin februari hebben ze vakantie.
Onderweg in de auto staat de radio meestal aan. Kennelijk is de Kersttijd aangebroken en ik weet niet wat ik hoor al ik nu de bekende kerstliederen in het Engels hoor, waarbij ik in zomer kleding zit, de airco aanstaat en de bomen groen zijn!!
Het is nu dinsdag 7 november en zes uur in de ochtend. Het is al een drukte van belang achter het huis. De ingenieur van de wegenbouw (die het huis van de timmermanswerkplaats tijdelijk huurt) verleent al zijn medewerking en had een vrachtwagen en een sjofel gestuurd om het opgeslagen puin te verplaatsen. Rond om de nieuw te bouwen opslag/verkoop ruimte moet het terrein verhard worden, want bij regen wordt het hier snel drassig. Er komen mensen werken bij de aannemer en Don Ruben is al in de tuin bezig De kinderen komen al in groepjes langs om naar school te gaan. Dona Magda gaat de stoelen buiten zetten op het terrasje naast de winkel en tot slot komt Wil gedoucht en wel te voorschijn. Een impressie van het ochtend gebeuren van 6.30 tot 7.30 in de morgen.
Jeffry komt een week op het project werken en ik ga bij Maria logeren in Tegucigalpa om wat meer van het leven hier in de grote stad te zien en iets van haar leven dat ze hier leeft mee te maken. Wij hebben wat door de stad gelopen en zijn naar het museum geweest over de republiek van Honduras. Het is een prachtig gebouw heel rustig gelegen en wij waren op dat moment de enige bezoekers.
Het huis waarin Jeffry en Maria wonen is klein maar comfortabel. De wij waarin ze wonen is gebouwd voor de olympische spelen die centraal Amerika organiseerde in 1987. En ik moest eerlijk bekennen dat ik dat echt voor het eerst hoorde. Het ziet er netjes en gezellig uit met veel bomen...Met Hector bezoek ik de Universidad Catholica de Honduras waar hij zijn opleiding volgt. Hij vertelt over Honduras op een manier waaruit ik veel betrokkenheid voel en waarbij hij ook kritisch is over hoe het er nu aan toe gaat. Zo is er volgens hem te veel corruptie bij overheids instellingen, terwijl het land het zo hard nodig heeft. Wij rijden langs verschillende plaatsen waar de rivieren lopen, hij vertelt hoe hoog het water heeft gestaan. De meeste wegen zijn al weer opgeknapt. Even buiten de stad is een heel gebied van het leger en de marine. Het is hier rustig met erg veel groen. Hier zijn ook plannen om een nieuwe luchthaven te maken. Wij rijden terug langs een groot meer, dat gebruikt wordt voor de waterleiding. Om vervolgens vanaf het bevrijdingsmonument de gehele stad te overzien met zijn vele hoogte verschillen. Ik krijg een echt hondureens gerecht aangeboden pupusa’s.
Gevulde tortilla met kaas en gehakt, met gebakken ui en koolsalade geserveerd. Heel lekker!
Ik ga met Maria naar een schoonheidsspecialist. De behandeling die ik krijg is goed, mijn gezicht wordt gestoomd, ontdaan van ongerechtigheden en na een kleimasker en een vitamine creme ben ik helemaal clean.
Na afloop gaan wij nog even langs bij een vriendin. In de middag gaan wij met een gedeelte van de familie de stad uit naar Santa Lucia een klein oud stadje. Het is er vredig en rustig. De moeder van Maria heeft gevulde broodjes gemaakt en die eten wij gezellig in de schaduw van een grote boom, terwijl de kinderen er in klimmen. Er is ook een pottebakkerij waar wij gaan kijken, ze maken mooie originele dingen maar ook kits.
De tijd gaat snel, het is al weer de laatste dag dat ik bij Maria logeer. Wij gaan naar de kerk, daarna naar de markt waar van alles te koop is zoals geroosterd vlees, gegrilde kip enz. Maria is hier heel voorzichtig mee omdat het er niet altijd hygiënisch aan toe gaat.
De volgende ochtend komen Wil en Jeffry naar Tegucigalpa en wij ruilen onze verblijfadressen. Wij doen wat boodschappen en gaan naar de post. Er komt iemand binnen lopen die zijn post komt ophalen en ik zie dat daar het maandblad "Opzij" bij zit en ik maak een praatje met hem. Hij heet Stef en woont met zijn vrouw voor twee jaar in Honduras. Hij werkt voor een kleine milieuorganisatie en zijn vrouw Maaike werkt voor Unicef. Er onstaat een boeiend gesprek en wij wisselen adressen uit. Wil nodigt ze uit om naar het project te komen.
Vandaag 18 november gaan Wil, Mauricia, Wilhelm, Zinia en ik naar Danli. Ik dacht dat deze plaats veel groter zou zijn en meer op een stad zou lijken. Maar het is eigenlijk een groot dorp, zonder hoogbouw en moderne gebouwen.. Er komen veel mensen vanuit de dorpen in de bergen om hier hun producten van het land te verkopen. Er staan dan ook overal karren, kraampjes en plekjes op straat waar hun waar te koop is. Daarna gaan wij nog op bezoek bij een kennis van Mauricia. Op de terugweg maken wij een familie bezoek en wij worden erg hartelijk ontvangen. Er wordt erg veel gepraat en het meeste gaat langs mij heen maar het is leuk om er tussen te zitten
Na het weekend staan alle potten, pannen en servies weer door elkaar. Wat ik zoek kan ik niet meer vinden maar verder is het altijd wel gezellig. Ik had me voorgenomen mij daar naar niet druk over te maken maar vanmorgen gingen mijn vingers weer jeuken. Dat is altijd een goed moment om daar aan toe te geven dus alles staat nu weer ‘op zijn plaats’. Mijn Spaanse taalboek heb ik momenteel even aan de kant gelegd en vervangen door het boek "Taal zonder mij’" van Kristien Hemmerechts. Een boek dat ik kreeg voor dat ik wegging maar nog geen letter in gelezen had. Hoewel Honduras een tropisch klimaat heeft en het eigenlijk altijd zomer is, zijn november en december de koudste maanden. Het weer is nu aan het veranderen, ze zeggen dat het koud gaat worden. Maar koud noemen ze het hier als het ‘s nachts vijftien graden is en overdag nog ruim twintig graden. In de bergen is het anders daar kan de temperatuur ‘s avonds soms wel tot rond het vriespunt dalen. Momenteel is het hier overdag meer bewolkt, soms valt er wat regen en er is meer wind. Het lijkt een beetje op een Nederlandse dag in augustus, waarvan je denkt dat het eigenlijk net geen strand weer is.
Deze week is het een rustige week. Wij hadden gedacht om in het kantoor/woonhuis de muren te gaan sauzen, maar de plafonds zijn nog niet klaar. In een paar kamers moeten de plavuizen nog gelegd worden.
Vandaag 24 november weer eens praktisch bezig geweest. Alle oude muurverfemmers schoongemaakt bij de pila. Er zit ook een vogeltje tussen een van de dwars balken te broeden op de Ploegplaza. Het is een soort mini duifje. We waren eigenlijk wel benieuwd wat er in het nestje zou zitten. Maar je kon er niet goed inkijken. Ik heb er toen een spiegeltje boven gehouden en er zaten twee al bijna volgroeide jongen in. Ze reageerden niet op wat tikjes en ik dacht even dat ze dood waren, maar na voorzichtig porren bleek er toch leven in te zitten. Er zijn hier veel verschillende vogeltjes maar ik heb geen idee wat voor namen ze hebben.
Vanmiddag naar Zamorano geweest en we hebben zuurkool gekocht, vanavond kook ik voor 10 personen een grote pan zuurkool stamp.
Het smaakte heerlijk.
Zaterdag 25 november.
Zinnia heeft een verassing voor mij. Ze heeft vanavond feest op de school waar ze vroeger les gaf. En zij heeft mij, Hector en Jacky ook uitgenodigd. Wij gaan met de auto van Wil. De school ligt ten zuiden van Tegucigalpa, ruim een uur rijden in de bergen. Op alle basischolen wordt omstreeks deze tijd het afscheid van groep acht groots gevierd. Want het is heel wat als je dit hebt bereikt.
Op veel scholen haalt maar een derde van de leerlingen dit resultaat.
Op het "schoolplein" zitten alle kinderen met hun naaste familie aan tafeltjes. Er zijn zestien kinderen, die er allemaal mooi uitzien. De meisjes heben witte jurken of pakjes aan, de jongens allemaal een wit overhemd en een strikje. Hoewel de mensen hier arm zijn wordt hier wel ‘verplicht’ geld voor uit gegeven.
Er is een podium gebouwd met een tafel waarachter de leerkrachten zitten bij wie de kinderen in de klas hebben gezeten. Zinnia zit in het midden en ze is best wel wat zenuwachtig als ze een woordje moet doen. De hoofdonderwijzer houdt een lange motiverende speech waarin hij vooral de kinderen aanmoedigt om door te gaan met hun studie. Ze worden allemaal persoonlijk naar voren geroepen, krijgen een diploma, moeten hun naam in het boek schrijven. Waarna de leerkrachten een cadeautje krijgen. Als het officiele gedeelte klaar is, dan is er eten en cola voor iedereen. Daarna wordt er gedanst en wij doen daar natuurlijk ook aan mee. Het is een gezellige avond en om halftien is het feest afgelopen.
Hier sluit ik het verslag van Jeanine af, zij is nog een paar weken in Honduras maar ja de krant moet eruit.