Verslag van Tilly Vork
Uit: De Triangel
Het is nu alweer een aantal weken geleden, dat ik terug ben uit Honduras. Het was echt helemaal te gek. In het begin zag ik er toch wel een beetje tegen op, omdat ik bijna geen Spaans kon spreken, maar dat is allemaal goed gekomen. Om U allen een beeld van mijn "vakantie" te geven, geef ik bij deze een uitgebreid verslag.
Het begon allemaal op zaterdag 4 juli 1999: om 15.30 uur gingen wij de lucht in. Negen uur later stonden we in Miami, Het tijdsverschil was 6 uur en de temperatuur was 27 graden. Dus 0.30 uur nederlandse tijd werd 18,30 uur Miami tijd. Vanaf het vliegveld werden we in een heel luxe busje naar ons hotel in Miami Beach gereden. Daar hadden we een overnachting om de volgende dag naar Honduras te vliegen.
De volgende ochtend waren we al om 6.00 uur wakker. Na het ontbijt gingen we met zijn allen in de Atlantische Oceaan zwemmen. Het water was lekker warm alleen enorm zout. Om half twaalf gingen we weer naar het vliegveld, want ons vliegtuig zou om 15.15 uur vertrekken. Dat dachten wij. Het vliegtuig had 3 uur vertraging. Dat was balen maar we konden ons in de vertrekhal goed vermaken. We gingen frisbeeen, kaarten, winkelen enz.... om 18.15 werd er omgeroepen, dat de vlucht naar Tegucigalpa (de hoofdstad van Honduras) niet door kon gaan.
Wat nu??? We werden naar een hotel vlak bij het vliegveld gebracht en daar konden we overnachten.
De volgende ochtend werden we om 6.00 uur wakker gebeld en een uur later zaten we in het vliegtuig. We hadden een voordeel, we hoefden niet meer te wachten, maar we moesten zelfs opschieten om het vliegtuig te halen. We hadden nog een tussenlanding in San Pedro (in het noorden van Honduras) en om 8.00 uur Honduras-tijd waren we in Tegucigalpa. Wil van Stein stond al op ons te wachten. Toen moesten we nog ongeveer een uur met de auto voordat we er eindelijk waren.
Het plan was, dat we op zondag in Honduras zouden zijn, maar dat werd maandag. De Hondurese jongeren waren er al. We kregen een rondleiding, de kamers werden verdeeld, dagindeling gemaakt, werkplan gemaakt, gezellig samenzijn. Hondurese liedjes geleerd.
De dagindeling: Om 7.00 uur begonnen we met het werk. Om 9.15 uur en om 11.00 uur hadden we een korte pauze met koffie/thee. Om 13.00 uur (warme hap waar we zelf voor gezorgd hadden). Siesta tot 15.15 uur.
We werkten tot 17.30 uur. Snel douchen want dan was er meestal nog water. Na 18.00 uur werd het water afgesloten en moesten we tot de volgende ochtend 7.00 uur wachten. De eerste dagen was dat wel even wennen, maar echt storend was het niet. Als er geen water was, moesten we water uit "de pilla" (waterreservoir) halen om je te wassen, om je kleding te wassen, de wc door te spoelen en om af en toe iemand te laten afkoelen werd hij/zij in de pilla gegooid.
De eerste werkdag (dinsdag 6 juli ’99) begonnen we met het graven van de greppel. Deze greppel (300 meter lang en 40 cm. Diep) was op woensdag 7 juli helemaal gegraven. Op donderdag konden stenen in de greppel gegooid worden en daar ging cement tussen. We lieten na iedere 2,5 meter gaten open voor de betonpalen, die er later ingezet werden. Die palen wogen ongeveer 75 kg en waren plusminus 2,5 meter lang. Het palen zetten ging niet zoals hier met een machine maar gewoon met spierkracht. Al had je geen spieren, dan kreeg je ze wel. Iedere paal werd waterpas gezet en vastgezet met stenen voordat er weer cement gestort werd. Toen alle palen stonden, werd er een muurtje tussen de palen gemetseld en de palen werden ook nog wit geverfd. Tot slot kwam er nog gaas achter de palen. Na drie weken hard werken was het hek eindelijk af. Maar het ergste was nog, dat onze tijd in Honduras er ook op zat. Dat was helemaal niet leuk. De meesten wilden nog blijven. We hebben niet alleen gewerkt. We hebben ook nog heel veel andere dingen gedaan. Wij zijn naar de kerk geweest in een plaatsje 2 km. Verder op. We gingen er lopend naar toe. Halverwege kwamen we de pastoor tegen. Hij kwam kijken of we er al aankwamen. De viering was heel leuk. Ik verstond er niets van maar hoe hij met de kinderen om ging en de hele sfeer in die kerk was geweldig. Iedereen was aan het meezingen maar niet vanaf het blaadje maar gewoon uit het hoofd. De pastoor is ook een paar keer langs geweest op het projekt.
We zijn ook nog naar Tegucigalpa, Yuscaran een dorpje 20 km van het projekt en naar nog een toeristisch dorpje geweest. We zijn ook nog een keer naar een dorpsfeest geweest. De jongens moesten 3 gulden entree betalen en de meiden mochten doorlopen.
Op dat feest werd de cola vanuit een flesje in een zakje gedaan en je kreeg dat zakje met een rietje. Ik stond wel even raar te kijken, cola in een zakje. Dit werd gedaan voor het statiegeld en voor de veiligheid zodat niemand gewond zou kunnen raken als een flesje kapot gaat.
We hadden ook corvee. Dan moesten we met zijn tweeen voor een dag het huishouden doen. Dus koken, opruimen, voor koffie/thee zorgen, schoonmaken enz..... Ik ben ook nog een keer samen met Saskia boodschappen wezen doen in de hoofdstad. We zouden ’s middags weer op het projekt zijn maar dat werd dus ’s avonds half zes. Er moest ook drinkwater gehaald worden (iedere twee dagen 40 liter drinkwater) bij een benzinestation 3 km verder op. Dus even de auto van Wil lenen. De Hondurese jongeren gingen graag mee want vrouwen achter het stuur past niet in hun kultuur.
Zij horen thuis achter het fornuis. Ik heb ook nog een paar keer voor doktertje moeten spelen. Met de patienten gaat het goed ze zijn ervan opgeknapt.
We hebben in Honduras samengewerkt met vijf Hondureense jongeren, een meisje en vier jongens. In het begin was het best wel eng maar na drie dagen merkten we, dat we al een grote groep vormden. We verstonden hen niet en zij ons ook niet maar we begrepen elkaar wel. Met een woordenboek en handen en voeten, konden we toch wel een aardig woordje wisselen en hoe meer we probeerden te praten, hoe sneller we Spaans leerden.
Hondurezen zijn arme mensen maar het zijn absoluut geen domme mensen. Ze hebben dingen soms nog sneller door dan wij. Ze zijn gewoon op de verkeerde plaats geboren en wij hebben gewoon heel erg veel mazzel gehad, dat wij hier geboren zijn. Als je drie weken in Honduras geweest bent, en je komt dan weer terug, dan besef je pas, hoe luxe wij hier leven. Maar je beseft dan ook dat je heel gelukkig kan zijn met minder luxe. Ze waren altijd vrolijk en vonden het geweldig dat wij er waren. Ze zagen ons ook als een soort wondermensen met veel geld en ze dachten dat we heel veel wisten. Maar wij deden ook maar datgene waarvan we dachten dat het goed was.
Wij moesten nog nadenken hoe we een hamer vast moesten houden, dat was voor hen heel normaal.
Op de heenweg hadden wij een behoorlijke vertraging, maar op de terugweg ging alles ook niet als gepland. Om 6.15 uur zou er een busje komen om ons naar het vliegveld te brengen maar het busje kwam niet. Toen hebben we om ongeveer acht uur zelf wat geregeld. We hielden een auto aan en de chauffeur bracht ons naar het vliegveld. Alle koffers moesten achter op de laadbak en we gingen er met zijn zessen bovenop zitten. De rest ging met de bus. Ik zat dus achter op de laadklep van de auto. Dat was het toppunt van de afsluiting van de vakantie. De auto reed 110 km. Per uur, eigenlijk was het levensgevaarlijk om achter op de auto te zitten. We reden langs een bus nou dat scheelde niet veel of raakten hem. Dan zit6 je ook niet lekker meer. Maar het was heel erg gaaf. Om. 9.00 uur waren wij op het vliegveld en om 9.25uur kwamen de anderen. We moesten weer opschieten want het vliegtuig vertrok om 9.45 uur. In Miami hadden we gelukkig geen vertraging. We vonden het vreemd, dat we de mensen weer kond verstaan. Ik heb van de terugvlucht niet veel gemerkt. Een uur nadat we opstegen, ben ik gaan slapen en twee uur voordat we op Schiphol gingen landen werd ik wakker.
Maar ik ben heel erg blij dat mijn Honduras belevenis GEEN droom geweest is !!! en dat ik zeker nog eens een keer terug ga naar WIL-SUENO.
Ik wil iedereen die mij gesponsord heeft heel erg bedanken. Zonder Uw hulp, hadden de andere jongeren en ik, uit het dekenaat Leiduinen, nooit de mogelijkheid gehad om in Honduras te kunnen werken.
GRACIAS POR TODO’S
©Soph-Terug naar Archief