VERSLAG van Wil van Stein

In het vorige SOPH nieuws heeft Wil verslag gedaan van de eerste twee maanden na Mitch.

Nu een verslag over het gebeuren in 1999.

Het is half januari en het regent aan de kust nog steeds, hier zijn weer wat huizen verdwenen. In de stad is het nu droog en het water is aan het zakken. De wegen worden wat beter begaanbaar dus kunnen wij een start gaan maken met het uitdelen van de hulpgoederen.
Het moeilijkst is om de kleine dorpen te bereiken er zijn haast geen wegen meer.
In de aller moeilijkst bereikbare gebieden zijn ze met helikopters voedselpakketten aan het uitdelen (droppen).
In Tegucigalpa is het een puinhoop, huizen winkels, hotels enz. Liggen vol met blubber, voordat dit allemaal weer eens schoon is. Er zijn nog steeds mensen die geëvacueerd worden.
Nu maar hopen dat wij het achter de rug hebben en weer met de opbouw kunnen gaan beginnen.
Er is heel veel hulp gekomen van alle kanten van de wereld.

Het project heeft weinig schade gehad, alleen het land was zo nat als een spons, dat droogt snel genoeg weer op.
Op dit moment zijn Aad de Kremer en Piet van Leeuwen hier en zij helpen mij mee om nog meer spullen rond te brengen. Heerlijk die extra hulp.
Die kon ik goed gebruiken want ik was niet erg lekker.
In april is eindelijk onze grote wens in vervulling gegaan, wij hebben electriciteit (zie foto), nu kunnen wij ook andere zaken gaan aanpakken, zoals het klaarmaken van de bakkerij.
In mei komt er iemand van de PUM, die mee gaat helpen de bakkerij te starten. Wij zijn begonnen met 12 vrouwen en Frans v.d. Ven (PUM) heeft ze goed leren bakken. Nadat Frans was vertrokken zijn wij met 2 vrouwen doorgegaan en deze zijn nu in vaste dienst.

Voordat de nieuwe groep uit Nederland kwam is ook het winkeltje geopend, het gaat allemaal vooral in het begin langzaam. De mensen uit de omgeving komen in de winkel en zien dat wij niet te duur zijn. We draaien nu lekker. Wij zijn 7 dagen in de week open. Op zaterdag en zondag hebben wij het hardstikke druk. Er moet iemand komen voor de winkel, maar het is erg moeilijk om een eerlijk iemand te vinden. Maar ook dit zal wel lukken, zoals uiteindelijk alles op z’n pootjes terecht komt.
Nu is het uitkijken naar de komst van de groep.

Als je dan denkt alles in orde te hebben en naar het vliegveld ga om ze op te halen, kun je wachten, eerst een half uur, dan nog een kwartiertje, na het wachten van nog een kwartier dacht ik, ik ga toch eens vragen wat er aan de hand is. "Nou mevrouw volgens de laatste berichten is de vlucht gecanseld, dat is nou Honduras op zijn smalst. Wat doe je dan, denkend aan de soep en koffie, terug naar het project waar inmiddels ook de hondureense jongeren waren gearriveerd. Hun vertelt dat het een dag later zou worden. Gelukkig de volgende dag s’morgens kwamen ze eindelijk aan. Hup in de bus en naar het project waar de vlaggen hingen om ze te verwelkomen. Met de Hondurenen en Hollanderd ging het gelijk al aardig vlot. Het is toch altijd weer een gok, of het allemaal lukt.. en het is gelukkig allemaal heel goed gegaan. Ze hebben samen hard gewerkt aan de omheining en deze staat er heel mooi bij. Iedereen heeft het er over ook de mensen die komen open in de bakkerij of in de winkel. Drie weken hebben ze gewerkt tussendoor wel even weg naar Tegu en naar Valle de Angeles, waar ze souvenirs hebben kunnen kopen. Na de drie weken was het hekwerk af, maar wat ging die tijd snel. En toen de terugreis, deze liep ook al niet zo gesmeerd. Ik stond al in Tegu, omdat ik iemand anders ook op een vliegtuig moest zetten, te wachten tot de groep zou komen, maar om 8 uur nog geen mens. Eindelijk een telefoontje van Mauricia, de bus heeft de hele groep gewoon laten staan. Er komen een paar met een vrachtautootje van de Pepsi of ik bij het standbeeld wilde gaan staan om ze op te vangen , want Charles heeft de tickets, en de rest komt met de bus. 20 minuten voor vertrek van het vliegtuig was de hele groep compleet. Ik heb enkele nog gedag kunnen zeggen, want ze moesten gelijk doorlopen naar het vliegtuig.. Toen ze eenmaal weg waren was ik kwaad en het huilen stond me nader dan het lachen. Hoe toch alles hier in Honduras georganiseerd wordt. Je denkt alles geregeld te hebben maar toch altijd weer hindernissen. Maar toch blij dat alles verder goed verlopen is. En hopend dat er ondanks alle tegenslagen die er soms zijn, weer een groep komt. Wij hebben fijn gewerkt.

Als alles goed gaat zal de timmermanswerkplaats voor het eind van het jaar af zijn.

Het is nu begin november en het regent weer dat het giet. Wij hebben weer veel last van overstromingen en in het noorden zijn er weer duizenden mensen dakloos, de dijken zijn doorgebroken. Het is heel triest voor die mensen, maar dat krijg je als je alles maar half doet.

Vanwege de regenval zitten we al twee en een halve maand zonder water, dan is de electrische waterpomp, die in het voorjaar is aangesloten op de wel, een uitkomst. Niet alleen voor ons, maar ook voor de mensen uit de omgeving, die water komen halen.

De plaatselijke voetbalclub, heeft ons geholpen met het planten van 300 bomen, waarvan 60 fruitbomen, de omgeving ziet nu ook dat het wat gaat worden.

De timmermanswerkplaats is bijna af, ondanks de vele regen en de kou die we nu hebben gaan we gewoon door.

Nu het allerlaatste nieuws:
Wij komen naar Nederland, 12 december hopen wij aan te komen.
Wij zijn: Zinia, Mauricia, Erodita, Wilhelm en ik

Groetjes en tot ziens in Nederland.